چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟
ماریو بارگاس یوسا
برگردان: احمد گلشیری
۱۶۰صفحه، ۲۰۰۰ تومان
انتشارات نگاه، چاپ دوم ۱۳۸۷
۳ از ۵
ابتدا که کتاب را دست بگیرید، فکر میکنید با یک داستان جنایی معمولی طرف هستید، شخصی به طرز وحشتناکی به قتل رسیده و دوتا پلیس – یک ستوان و دستیارش – شروع به گشتن میکنند تا قاتل را پیدا کنند. همهی اجزاء رمان ذهن شما را به سمتِ یک داستان جناییِ کلیشهای و معمولی میبرد. اما زیاد نگران نباشید، در ادامه، ماجرا طوری پیش میرود که آقای یوسا راهِ خودش را از جنایی نویسهای معمولی جدا میکند. مثلن در این داستان برخلاف داستانهای جنایی معمولی بار اصلی کتاب را گرهگشاییِ نهایی به دوش نمیکشد و در نیمههای داستان مخاطب و «ستوان سیلوا» هردو با احتمال بالایی حدس میزنند که قاتل کیست و کمی جلوتر، دیگر به یقین میدانند که «پالومینو مولرو» را چه کسی کشته است. اما آنچه که باعث ادامهی داستان میشود رابطهی بین آدمها ست و احساسها.
«ماریو بارگاس یوسا» از آن نویسندههایی است که دیگر تک و توک توی دنیا پیدا میشوند و احتمالن جزو آخرینهای نسل داستانپردازِ آمریکای جنوبی به حساب میآید. رمانهای او بر پایهی زبانِ روایی خاص خودش شکل میگیرند، بلوغ مییابند و از لحظهای که رمان بالغ میشود دیگر ذهن مخاطب ولکُنِ آن نمیشود. اما در مورد رمانِ «چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟» باید گفت آنطور که باقی آثار یوسا بالغ میشوند، این یکی نمیشود. دلیلش هم باید این باشد که نویسنده، مایهی اصلی ماجرا را نگه داشته است برای کتاب بینظیری که در پی آن مینویسد به نام «مرگ در آند».
زحمت ترجمهی رمان را «احمد گلشیری» است. ترجمهی چندان دلچسبی از آب در نیامده اما خوب است. کتاب را انتشارات نگاه چاپ کرده که مطابق معمول صحافیاش بد و طرح جلدش چنگی به دل نمیزند. کتاب حاضر یا ویراستاری درست حسابی نداشته است یا اینکه ایشان هنگام ویرایش متن، برنامهی خوابشان بههم ریخته بوده. آنقدر که چند جایی نام فامیلِ «پالومینو» که «مولرو» بوده است، با نوع آهنگی که «پالومینو» به صدای خوش میخوانده، یعنی «بولرو»، جا به جا شده است و چندتایی دیگر از اینجور اشتباهات خندهدار. البته به غیر از دوست عزیزمان آقای «احمد گلشیری»، جناب «عبدالله کوثری» و «اسدالله امرایی» هم این رمان را ترجمه کردهاند که ترجمهی کوثری در بازار تقریبن نایاب است و آقای امرایی هم نام کتاب را به «راز قتل پالومینو مولرو» تغییر دادهاند که در عین حال که کاری امانتدارانه نیست، اما به نظرم انتخاب خوبی بوده، چرا که کلیت داستان بیشتر از آن که به دنبال پیداکردن قاتل «پالومینو» باشد، بیشتر مربوط به حواشی و اتفاقات راز آلود قتل اوست.
قسمتی از کتاب:
« لیتوما پرسید: در این صورت مردم چه دلیلی برای کشتن پالومینو مولرو میآرن؟
دون خرونیمو به صدای بلند گفت: اجناس قاچاق. به ارزش میلیونها پزو. اول اونو میکشن چون بویی برده. بعد که سرهنگ میندرو میفهمه یا داشته میفهمیده کجا چه خبره، خودشو دختره رو نفله میکنن و چون میدونستن مردم چی دوست دارن بشنون، این ماجرای کثیفو از خودشون در میآرن که طرف چون حسود بوده پالومینو رو کشته. خلاصه، تموم اینها یه سرپوش بوده. این وسط کسی از موضوع اصلی، که رد و بدل شدن یه عالمه پوله، حرفی نمیزنه.
ستوان آهی کشید و گفت: آشغالها چه فکرهای مسخرهای به ذهنشون میرسه! وچنگالش را طوری به بشقاب میکشید که گویی میخواست آن را بشکند. »
دربارهی این کتاب:
+ کتابهای عامه پسند
+ کافه کاناپه
+ سانتی مانتالیست
برچسب: ماریو بارگاس یوسا، احمد گلشیری
برگردان: احمد گلشیری
۱۶۰صفحه، ۲۰۰۰ تومان
انتشارات نگاه، چاپ دوم ۱۳۸۷
۳ از ۵
ابتدا که کتاب را دست بگیرید، فکر میکنید با یک داستان جنایی معمولی طرف هستید، شخصی به طرز وحشتناکی به قتل رسیده و دوتا پلیس – یک ستوان و دستیارش – شروع به گشتن میکنند تا قاتل را پیدا کنند. همهی اجزاء رمان ذهن شما را به سمتِ یک داستان جناییِ کلیشهای و معمولی میبرد. اما زیاد نگران نباشید، در ادامه، ماجرا طوری پیش میرود که آقای یوسا راهِ خودش را از جنایی نویسهای معمولی جدا میکند. مثلن در این داستان برخلاف داستانهای جنایی معمولی بار اصلی کتاب را گرهگشاییِ نهایی به دوش نمیکشد و در نیمههای داستان مخاطب و «ستوان سیلوا» هردو با احتمال بالایی حدس میزنند که قاتل کیست و کمی جلوتر، دیگر به یقین میدانند که «پالومینو مولرو» را چه کسی کشته است. اما آنچه که باعث ادامهی داستان میشود رابطهی بین آدمها ست و احساسها.
«ماریو بارگاس یوسا» از آن نویسندههایی است که دیگر تک و توک توی دنیا پیدا میشوند و احتمالن جزو آخرینهای نسل داستانپردازِ آمریکای جنوبی به حساب میآید. رمانهای او بر پایهی زبانِ روایی خاص خودش شکل میگیرند، بلوغ مییابند و از لحظهای که رمان بالغ میشود دیگر ذهن مخاطب ولکُنِ آن نمیشود. اما در مورد رمانِ «چه کسی پالومینو مولرو را کشت؟» باید گفت آنطور که باقی آثار یوسا بالغ میشوند، این یکی نمیشود. دلیلش هم باید این باشد که نویسنده، مایهی اصلی ماجرا را نگه داشته است برای کتاب بینظیری که در پی آن مینویسد به نام «مرگ در آند».
زحمت ترجمهی رمان را «احمد گلشیری» است. ترجمهی چندان دلچسبی از آب در نیامده اما خوب است. کتاب را انتشارات نگاه چاپ کرده که مطابق معمول صحافیاش بد و طرح جلدش چنگی به دل نمیزند. کتاب حاضر یا ویراستاری درست حسابی نداشته است یا اینکه ایشان هنگام ویرایش متن، برنامهی خوابشان بههم ریخته بوده. آنقدر که چند جایی نام فامیلِ «پالومینو» که «مولرو» بوده است، با نوع آهنگی که «پالومینو» به صدای خوش میخوانده، یعنی «بولرو»، جا به جا شده است و چندتایی دیگر از اینجور اشتباهات خندهدار. البته به غیر از دوست عزیزمان آقای «احمد گلشیری»، جناب «عبدالله کوثری» و «اسدالله امرایی» هم این رمان را ترجمه کردهاند که ترجمهی کوثری در بازار تقریبن نایاب است و آقای امرایی هم نام کتاب را به «راز قتل پالومینو مولرو» تغییر دادهاند که در عین حال که کاری امانتدارانه نیست، اما به نظرم انتخاب خوبی بوده، چرا که کلیت داستان بیشتر از آن که به دنبال پیداکردن قاتل «پالومینو» باشد، بیشتر مربوط به حواشی و اتفاقات راز آلود قتل اوست.
قسمتی از کتاب:
« لیتوما پرسید: در این صورت مردم چه دلیلی برای کشتن پالومینو مولرو میآرن؟
دون خرونیمو به صدای بلند گفت: اجناس قاچاق. به ارزش میلیونها پزو. اول اونو میکشن چون بویی برده. بعد که سرهنگ میندرو میفهمه یا داشته میفهمیده کجا چه خبره، خودشو دختره رو نفله میکنن و چون میدونستن مردم چی دوست دارن بشنون، این ماجرای کثیفو از خودشون در میآرن که طرف چون حسود بوده پالومینو رو کشته. خلاصه، تموم اینها یه سرپوش بوده. این وسط کسی از موضوع اصلی، که رد و بدل شدن یه عالمه پوله، حرفی نمیزنه.
ستوان آهی کشید و گفت: آشغالها چه فکرهای مسخرهای به ذهنشون میرسه! وچنگالش را طوری به بشقاب میکشید که گویی میخواست آن را بشکند. »
دربارهی این کتاب:
+ کتابهای عامه پسند
+ کافه کاناپه
+ سانتی مانتالیست
برچسب: ماریو بارگاس یوسا، احمد گلشیری
+ نوشته شده در چهارشنبه بیست و هفتم مرداد ۱۳۸۹ ساعت 1:6 توسط آقای خازییل
|