Menu

اول بگم من در مورد موسیقی یه مخاطب کاملا معمولیم. و نظراتم تنها به این ربط داره که با آهنگ ارتباط برقرار می‌کنم یا نه. یعنی ممکنه با یه اثر معمولی ارتباط برقرار کنم و مثلا با آثار بتهوون نه.

«ابرها» مجموعه‌ایه از موسیقی‌های بی‌کلام از اشخاص و گروه‌هایی که هرمس باهاشون هم‌کاری می‌کنه. بعضی‌هاشون مثل حسین علیزاده، پیمان یزدانیان، کریستف رضاعی، پژمان حدادی و ژیوان گاسپاریان معروفن. یا دستِ کم اسمشون برای من آشنا بود. بعضی‌ها رو هم اصلا نمی‌شناختم. اتفاقا اون‌هایی رو که بیش‌تر دوست دارم، اثر دسته‌ی دوم‌اند.

یعنی می‌خوام بگم این درست که پژمان حدادی خیلی تمبک‌زن تواناییه. و این توانایی رو تو تِرَک ۱۰ دقیقه‌ای -که تو این مجموعه هست- نشون می‌ده. ولی حس می‌کردم یه جاهایی می‌خواد بگه ببینید من چقدر خوب می‌زنم. کلا تو بعضی تِرَک‌ها -نمی‌دونم- یا خیلی قضیه تخصصی می‌شه یا دارن خدابازی درمی‌آرن. قطعه‌ی علیزاده هم واسه من این‌جوری بود. هرچند اگه بری تو فضاش خوبه.

ولی مثلا شنیدن قطعه‌ی «بازگشت آوارگان» از کامران رستگار خیلی خیلی لذت‌بخش بود. یا بداهه‌نوازی سنتور ِ علیرضا مرتضوی که بعضی جاها خیلی شبیه پیانو می‌شد. پیمان یزدانیان هم که به نظرم نابغه‌ست. تو کارهای گروهی هم گروه میش‌ماش و بازاری خیلی خوب بودن. گوش دادن به قطعاتشون می‌تونه حالِ آدم رو جا بیاره. و این دقیقا چیزیه که من از موسیقی می‌خوام.

این رو هم باید اضافه کنم که این مجموعه واسه این خوبه که بشینید وقت بذارید موسیقی گوش کنید. نه این‌که مثلا وقتی دارید وبلاگی کتابی چیزی می‌خونید این هم اون پشت برای خودش بخونه.