Menu

کتاب‌هایی هستند که قدرتشون تو وراجی راویه. تو تلاش مذبوحانه‌ی راوی واسه روشن‌کردن یا پنهان‌کردن چیزی. انگار که هی حرف می‌زنه تا چیزی رو جای واقعیت به ما بگه. مثل بازمانده‌ی روز ایشی‌گورو یا همین کتاب. راوی [که اسمش رو هم از ما پنهان می‌کنه] می‌خواد کتابی بنویسه درباره‌ی برادر ناتنیش -سباستین نایت- که نویسنده‌ی معروفی بوده و حالا مُرده.

راوی وانمود می‌کنه که خیلی دقیق و علمی حرف می‌زنه و سباستین نایت رو همون‌جور که بوده، نشون می‌ده و قضاوت شخصی نمی‌کنه. هنرمندی ناباکوف تو اینه که تصویری که ما بعد از خوندن کتاب از سباستین نایت به دست می‌آریم، با اونی که راوی سعی می‌کنه بهمون بده فرق می‌کنه. در واقع، ما با چندتا داستانِ درهم‌تنیده روبه‌رو می‌شیم: داستان یه نویسنده از زبان راوی، تلاش راوی برای فهمیدن زندگی نویسنده، زندگی راوی و داستانِ رمان‌هایی که نویسنده‌هه نوشته.

یه جور کمیک‌بودن و مسخره‌کردنِ شرایط به صورت زیرپوستی همه‌جای کتاب هست، در حالی که فضای کتاب خیلی هم سرد و سنگینه و راوی خیلی جدیه. این طنز از همون عنوان کتاب شروع می‌شه: «زندگی واقعی سباستین نایت» عنوان گول‌زننده‌ای واسه این کتابه.

ترجمه‌ی امید نیک‌فرجام عالیه. به نظرم نیک‌فرجام جزء مترجم‌های خوب و خوش‌سلیقه‌س. یه مؤخره هم داره که خیلی خوب و دقیق نوشته شده.

درباره‌ی این کتاب:
+ کتاب‌های عامه‌پسند

برچسب: ولادیمیر ناباکوف، امید نیک‌فرجام