ایده‌آل من برای «مِنو» این بود که وبلاگی گروهی باشد که نقشِ من در آن به اندازه‌ی دیگران باشد، نمی‌خواستم فعال‌ترین باشم یا مدیر یا هر چیزی شبیه به آن، می‌خواستم چهار پنج نفر باشیم که پایش وقت می‌گذاریم و می‌نویسیم. این‌جوری وبلاگ از وابستگی به فرد درمی‌آمد. اما تا به حال به جز دو مقطع خوش و کوتاه، یکی با آراز و دیگری با روزبه، «مِنو» دورانی نداشته که کس دیگری پی‌گیر بنویسد. به هر حال، هر کدام از ما برای خود زندگی‌ای داریم که باید بچرخد و بخواهیم‌نخواهیم وقتِ کتاب‌خواندنمان محدود است. حالا در شرایطی هستیم که نه من و نه دیگران نمی‌رسیم این‌جا را مرتب به روز کنیم.
«مِنو» حداقل تا سه ماه به روز نمی‌شود.